چرا المپیادی ها میل به ماندن ندارند؟

4150 بازدید

آنهایی که کم و بیش، از دور یا نزدیک با مدال آوران المپیادی آشنایی دارند، احتمالاً همگی معترف به وجود یک ویژگی مشترک بین اکثر المپیادی ها هستند: «عطش برای رفتن».

طبق یک بررسی روزنامه شرق در خردادماه سال 1391 -که نتیجه آن برای کسانی که دستی در آتش المپیاد داشته و با فضای آن آشنایی اندکی داشته باشند چندان هم غریب نیست،- بیش از 76% مدال آوران المپیاد جهانی ریاضی از سال 1372 تا سال 1386، هم اکنون در دانشگاه های خارج از کشور یا درحال تحصیل هستند یا فارغ التحصیل شده اند.

می توان عوامل موثر بر «ماندن» یا «رفتن» یک المپیادی را به طور کلی به صورت زیر دسته بندی کرد:

آنچه در ماندن هست آنچه در رفتن هست
بودن در کنار خانواده و دوستان
خدمت به میهن
شانس خدمات بزرگ در یک کشور درحال توسعه
درآمد بسیار زیاد
تحصیل در بهترین دانشگاه های جهان
شانس پیشرفت های بزرگ در یک کشور پیشرفته

حال، چه می شود که در ایران و بین ما المپیادی ها نقش ستون دوم آن قدر پررنگ تر شده؟

مگر روحیه وطن پرستی هر کشوری نمی طلبد شهروندانی که کاری از دستشان ساخته است، به کشور خود خدمت کنند و مانعِ از دست رفتن ده ها میلیارد دلار سرمایۀ کشور خود شوند؟

(ازآنجا که ممکن است روزی شما هم مسیرتان به دوراهی ماندن یا رفتن ختم شود) به نظر شما آیا آنهایی که می روند و بازنمی گردند اساساً اهمیتی به چنین مسائلی می دهند؟

20