مُرد؟ اشکال نداره عوضش طلا گرفت

8267 بازدید

اخیراً در یک نظرسنجی از دانش پژوهان گرانقدر سوالی پرسیدیم که مضمون آن به طور خلاصه این بود که «مدال طلای المپیاد چقدر می ارزد؟!».از آنجا که (شاید متأسفانه) جمع کثیری از شما عزیزان(حدود 68%) مدال طلا را بر سلامتی اعصاب مقدم شمرده بودید، برآن شدیم تا محفلی را برای بحث مفصل تر در این باره بگشاییم و نظراتتان را دقیق تر جویا شویم.

به نظر نمی رسد بر کسی پوشیده باشد که بسیاری از المپیادی های برتر، اگرچه -در مختصات المپیاد- قله های علوم مختلف را فتح کرده و دریاهای موفقیت را در نوردیده اند، لیکن گاه حتی در مراودات ساده روزمره و برقراری دوستی و ارتباط با اقشار مختلف جامعه مشکلاتی غیرقابل کتمان دارند. گویی آن چنان غرق در مطالعات مربوط به رشته خود شده اند، که اوهام دارند زندگی همان علم است و بس.

اگرچه روشن است هرچه تلاش و سخت کوشی های یک دانش پژوه در زمینه المپیاد موردنظرش گسترده تر باشد، بخت موفقیت او نیز به همان میزان بیشتر خواهد بود؛ لکن آیا موفقیت در یک آزمون این قدر ارزشمند است که فرد «زندگی» خود را فدای آن کند؟

آن چنان که فردی مدال طلا داشته باشد، ولی بلد نباشد چطور یک «دوست» پیدا کند و او را برای خود نگاه دارد؟ یا مثلاً در المپیاد جهانی “تاپ تِن” و “فول مارک” شود، ولی «سلامتی» -که الحق بزرگترین موهبت هستی هست- را از کف بدهد؟

17
  
دسته هاعمومی برچسب ها: